تحلیل جدید آخوندی از وقایع اخیر: ریشه اعتراضات به رسمیت نشناختن سبک زندگی مردم است!/ حکومت باید پاسخگوی معترضان باشد/ تهدید به یک آشوب مطلق

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت» ، به نقل از جهان نیوز عباس آخوندی، وزیر اشرافی و اصلاح طلب دولت روحانی که هنوز هم ملت ایران در انتظار محاکمه او به دلیل ترک فعل های خسارت بارش در ایام مسئولیت در وزارت راه و شهرسازی نشسته اند، در تازه ترین اظهارات خود در گفتگو با روزنامه اعتماد، مثلا مسائل اخیر را تحلیل کرده و مدعی شده است: «ریشه اعتراضات به رسمیت نشناختن سبک زندگی مردمان است»!

اگر امثال آخوندی محاکمه می شدند هیچ گاه به خود اجاره نمی دادند که گستاخانه مدعی شوند که مخاطبان این جماعت آشوبگر و هتاک «حکومت» است و حکومت باید پاسخگو باشد! میزان نارضایتی موجود دقیقا به علت سال ها اشغال صندلی خدمت توسط امثال آخوندی است.

منظور آخوندی از سبک زندگی جدید همان رقصیدن، بوسیدن و لخت شدن است؟ یا آزادی در بیان فحش های رکیکی که عده‌ای دانشجونما فریاد می زنند؟ و یا توحشی که نسبت به مدافعان امنیت به کار گرفته می‌شود؟

آخوندی همچنین مدعی شده است: «ایران در برابر یک دو راهی قرار گرفته است. یا باید کشور به سمت یک صلح اجتماعی فراگیر حرکت کند یا اینکه به سمت یک آشوب مطلق گام بردارد». معنای دقیق تر این حرف تهدید اصلاح طلبان به ادامه ناآرامی ها در جامعه است. گفتنی است از ابتدای حوادث اخیر که به بهانه فوت مهسا امینی آغاز شد اصلاح طلبان نقش ویژه ای در بنزین ریزی بر این آتش و حمایت از اغتشاشات داشتند و الان هم برای رهایی جنایتکاران حوادث اخیر در تلاش هستند.

 *رخدادهای اعتراضی اخیر دو مخاطب بسیار مستقیم دارد؛ یکی «حکومت» است که معترضان نسبت به کیفیت حکمرانی آن اعتراض دارند و باید حکومت پاسخگو باشد. مخاطب بعدی مرجعیت و حوزه دینی است. 

*حوزه دین باید موضعش را در ارتباط با اعمال زور در اجرای احکام شرع روشن کند.

*نهاد مرجعیت و حوزه دینی مخاطب جامعه است و به گمان من نمی‌تواند در این ارتباط سکوت کند.

*سکوت حوزه، تنها بر پیچیدگی شرایط کمک می‌کند و موجب رودررو ایستادن مردم با یکدیگر می‌‌شود.

*اینکه گفته شود تمام آنچه رخ داده، برآمده از مداخلات خارجی است و موضوع تا این اندازه تقلیل داده شود، نوعی خودفریبی است.

*اگر در جامعه زمینه‌ای وجود نداشته باشد، مداخلات خارجی هم تاثیری نخواهند داشت.

* ریشه اعتراضات به رسمیت نشناختن سبک زندگی مردمان است.

* همه حرف این است که آیا جمهوری اسلامی ایران بر اساس قانون اساسی باید مجری احکام شرع باشد و به «تبعیض» رسمیت ببخشد یا مجری قانون باشد و «عدالت» میان شهروندان را مبنا قرار دهد؟ این همان سوال بنیادین است که هم مرجعیت و حوزه دین باید به آن پاسخ دهد و هم حکومت.

*مواردی که تحت عنوان گزینش، حراست، تایید صلاحیت در انجمن‌های صنفی، احزاب و... صورت می‌گیرد، به گمان من کلا خلاف قانون اساسی است.

*رهبری هم فراتر از قانون عمل نمی‌کنند، اغلب وقتی برخی سیاست‌ها را مطرح می‌کنند می‌گویند بروید برای این قانون بگذارید، در حالی که می‌توانند بگویند این عین قانون است.

*ایران در برابر یک دو راهی قرار گرفته است. یا باید کشور به سمت یک صلح اجتماعی فراگیر حرکت کند یا اینکه به سمت یک آشوب مطلق گام بردارد.

*اگر بخواهیم به دنبال صلح اجتماعی برویم، نخستین بحث بازگشت به حاکمیت قانون است و تعهد به اجرای احکام شرع را به اختیار شخصی مومنان بگذاریم.

 *جمهوری اسلامی متعهد به اجرای قانون است نه اجرای احکام شرع.

 *خبر آمده که تلویزیون چین رفته با رضا پهلوی مصاحبه کرده است، این خبر مهم و عجیبی است. در حالی که جمهوری اسلامی دایم مجیز شرقیان را می‌گوید، دولت چین با این حرکت خود چه چیزی را می‌خواهد بگوید. همه اینها هوشیاری ما و عدم اتکا به بیگانگان را طلب می‌کند.

*وقتی تصویب قانون از صحن علنی به برخی نهادهای خاص برده می‌شود، مفهوم آن این است که قانون زیر پا گذاشته شده است. اساسا مجلس حق تفویض اختیارات خود را ندارد.